Foto Algemeen Dagblad

Nic (geboren in Poeldijk, nu Hoekenees) stond aan de basis van de Westlandse popcultuur en koestert z’n herinneringen.

Zijn paleisje op zolder: 8.000 singletjes, 4.000 lp’s en heel veel toegangs-kaartjes, contracten en memorabilia.

Nic: ‘Een verzameling begin je niet. Je bewaart wat, en nog wat. Zonder plan en je hebt geen flauw idee waar het eindigt.’

In augustus 1965 raakte Nic verslingerd aan de popmuziek. Directe aanleiding: Wooly Buly van Sam the Sham and the Pharaohs. Nic ging helemaal los. Van die hit heeft hij alle versies. En ook de latere covers door andere bands.

Elke cent die Nic kreeg of verdiende, zette hij om in plaatjes. Popmuziek werd zijn passie.

Nic: ‘Ik heb er alles voor gelaten: geen drank, geen sigaretten, geen drugs. In plaats daarvan kocht ik platen, later ook cd’s en video.’

Al snel ging Nic zelf ‘draaien’. Dat werd zo’n succes dat hij in 1982 z’n baan als machinebankwerker kon opzeggen en prof werd. ‘Tarantula’, z’n eigen drive-in discotheek werd een begrip.

Op z’n zolder vol herinneringen
zwijmelt Nic geregeld terug in de tijd.

Op z’n conto: klinkende namen. De Outsiders, Golden Earrings, George Baker Selection, The Cats, Wally Tax and the Outsiders, Q65 en Bonnie St. Claire met Unit Gloria.

De concerten vonden plaats in de toenmalige Poeldijkse veiling (nu De Leuningjes), maar ook in de Verburchhal en bij Velo in Wateringen. 

Foto’s van de artiesten maakte Nic met z’n Click, destijds super trendy.

T.g.v. het tweejarig bestaan van Tarantula nodigde hij The Cats uit voor een optreden in De Bloemenveiling in Poeldijk.

Later organiseerde Nic concerten met artiesten als BZN (1988), Clouseau (1997) en de Volendam Party: Jan Smit, Nick & Simon, George Baker, Piet Veerman en Anny Schilder (2010).

Via de Westlandse ‘piraten’ Hans Mondt en Tom Collins kwam Nic in contact met Radio Veronica en dat leidde tot een hechte band.

Op 13 december 1972 was hij gast-dj in het programma Welkom op 538, en verder nam hij plaats in het rayon-bestuur van de legendarische zeezender.

Z’n enthousiasme voor z’n idolen ging veel verder dan het vragen om een handtekening. Nic zocht contact met z’n helden van het allereerste uur en stak regelmatig de Oceaan over voor een bezoek, zoals aan Sam the Sam (Memphis 1993) en Fats Domino (New Orleans, 2002).

Nic: “Ik kan uren vertellen over vroeger, omdat het gewoon een geweldige tijd was, terwijl de mensen véél gelukkiger waren met de kleine dingen in het leven. Nu overheerst in alles veelheid en overvloed. Een eindeloze discussie, waar ieder weer het zijne van vindt.’

Nic verkocht delen van z’n verzameling aan Museum RockArt, maar de echte persoonlijke verzamelobjecten…

… die bewaart Nic zelf.
Binnenkort daarvan een impressie
in de vitrine van de bibliotheek aan de Prins Hendrikstraat.

Terug naar ‘Hoekse verzamelaars’

Categorie: Het verhaal achter de verzameling